Çukurova Üniversitesi Ziraat Fakültesi, iklim krizi nedeniyle artan kuraklık riskine karşı çilek üretimini güvence altına alacak bilimsel bir çalışma yürütüyor. Prof. Dr. Nasibe Ebru Yaşa Kafkas liderliğindeki ekip, suyu seven ve kök yapısı nedeniyle susuzluğa hassas olan çilek bitkisini korumak için biyoteknolojik yöntemlere başvurdu.

Biyoteknolojik Yöntemlerle Hızlı Islah

Yürütülen çalışmalarda, çileğin kuraklığa karşı toleransını sağlayan aday genler tek tek tespit edildi. Geleneksel ıslah yöntemlerinin aksine, geliştirilen markörler sayesinde süreç çok daha hızlı ve hedefe yönelik bir şekilde ilerletiliyor. Bu yöntem, uzun yıllar süren klasik ıslah çalışmalarının verimliliğini artırıyor.

Modern Tarıma Uyum ve Yüksek Verim Hedefi

Yeni geliştirilen genotiplerin sadece susuzluğa dirençli olması değil, aynı zamanda kalite ve verim açısından mevcut piyasa ürünleriyle rekabet etmesi planlanıyor. Araştırmacılar, özellikle topraksız tarım gibi modern sistemlerde karşılaşılan adaptasyon sorunlarını aşmak adına tüm çevre koşullarına uyumlu dirençli çeşitler üzerinde duruyor.

Sürdürülebilir Tarımsal Üretim

Projenin tamamlanmasıyla birlikte çiftçilerin su kısıtı bulunan bölgelerde dahi yüksek performanslı çilek yetiştirebilmesi öngörülüyor. Prof. Dr. Kafkas, geliştirilen materyallerin tarımsal riskleri minimize ederek Türkiye'nin stratejik üretim gücünü koruyacağını ifade ediyor.

Ne anlama geliyor?

Bitki ıslahı süreçlerinde kullanılan genetik belirleyiciler, istenen özelliğe sahip bitkilerin henüz gelişim aşamasındayken tespit edilmesini sağlar. Bu teknik mekanizma, bitkinin tüm büyüme döngüsünü beklemeden doğru genetik yapının seçilmesine imkan tanıyarak zaman kaybını önler.

Topraksız tarım uygulamalarında bitkiler besin solüsyonlarına bağımlı olduğu için kök yapısı ve çevresel stres faktörleri kritik rol oynar. Geliştirilen dirençli yapılar, suyun azaldığı veya toprak yapısının değiştiği koşullarda bitkinin hayatta kalma kapasitesini artırarak ürün kaybını engeller.

Kullanıcı ve üretici açısından bu durum, sulama maliyetlerinin düşmesi ve su kaynaklarının kısıtlı olduğu alanlarda tarımsal faaliyetlerin sürdürülebilir hale gelmesi anlamına gelir. Bitkilerin stres faktörlerine karşı dayanıklı hale gelmesi, dışsal etkenlere bağlı risklerin azalmasını sağlar.