Güney Kore, yaklaşık 450 bin askerden oluşan ordusunun her bir mensubunu drone pilotu olarak yetiştirmeyi hedefliyor. Savunma Bakanı Ahn Gyu-back, 26 Haziran'da yaptığı açıklamada, droneların tüm askerler için "ikinci bir kişisel silah" gibi kullanılacak şekilde "evrensel muharebe aracı" haline getirilmesini amaçladıklarını belirtti. Bu plan, 70 yıldır devam eden Kuzey Kore'ye karşı teknolojik üstünlüğü koruma çabasının bir parçası.

Eğitim Planı ve Zaman Çizelgesi

Güney Kore Savunma Bakanlığı, bu yıl 11 bin "eğitim dronu" dağıtmaya başlayacak ve 2029 yılına kadar orduda toplam 60 bin drone kullanımını hedefliyor. Ordunun eski drone komuta merkezi, ticari drone teknolojisinin geliştirilmesi ve tedariki konusunda sanayi ile işbirliği yapacak şekilde yeniden yapılandırılacak.

Uydu Çatışmalarından Alınan Dersler

Güney Kore savunma yetkililerine göre, Ukrayna ve Orta Doğu'daki çatışmaların drone kullanımında gösterdiği etkinlik, bu askeri reformların temel ilham kaynağı oldu. Ukrayna'nın Rusya'nın sayısal üstünlüğüne karşı droneları "çoğaltan güç" olarak kullanması, Güney Kore'nin özellikle dikkate aldığı bir örnek. Zira Güney Kore'nin 450 bin aktif askerine karşı Kuzey Kore 1,2 milyondan fazla asker komutasında tutuyor.

Başlıca Zorluklar

Güney Kore'nin "500 bin drone savaşçı" hedefine ulaşması, birkaç önemli engelle karşı karşıya. Ülkenin düşen doğum oranı nedeniyle asker sayısı yıllardır azalmakta, ayrıca zorunlu askerlik hizmetinden kadınlar hariç tutulmaktadır. Buna ek olarak, Bakanlık droneların yüzde yüz yerli üretim bileşenlerinden imal edilmesini talep ediyor; Çin'in ana ticari drone üreticileri tarafından domine edilen pazar bu hedefi zorlaştırıyor.

Ne anlama geliyor?

Askeri stratejilerde drone teknolojisinin merkezileştirilmesi, savaş alanında kişi başına düşen muharebe yeteneklerini artırmanın yeni bir yoludur. Geleneksel olarak, bir asker tüfek ve piyade taktikleriyle eğitilirdi. Ancak modern çatışmalarda küçük, insansız hava araçları gözlemci görevinden tutun da hedefleme ve vuruşa kadar geniş bir yelpazede kullanılabilmektedir. Bunu yaygınlaştırmak, her askeri personelin bireysel muharebe gücünü, özellikle sayısal olarak daha kalabalık bir düşmana karşı çoğaltabilir. Droneların ucuz ve çoğaltılabilir doğası, hem eğitim hem de operasyonel maliyetleri önceki nesil uçak ve sistem başına düşen masraflara kıyasla makul tutabilir.

Türkiye açısından bakıldığında, bu gelişme askeri teknoloji tasarımında benzer tercihler yapan ülkeler için kıyaslanabilir bir örnektir. Sayısal dezavantajı olan ya da geniş sınırları olan ülkeler, cihaz ve insan gücünü etkili biçimde dağıtmak için benzer çözümlere yönelmektedir. Güney Kore'nin uygulamaya geçmeye çalıştığı sistem, personelin mevcut ve gelecek kuşağının hava platformlarıyla çalışmaya alışık olmasını sağlamak amacıyla tasarlanmıştır; bu da askeri eğitim ve doktrin açısından bir paradigma kaymması demektir.

Bununla birlikte, böyle bir dönüşüm pratik zorluklar taşır. İnsansız sistemlerin yaygınlaştırılması, lojistik altyapısı, enerji kaynakları, harita verisi, yer kontrol istasyonları ve veri iletişim bant genişliği gibi destekleyici sistemlerin de ölçeklendirilmesini gerektirir. Ayrıca, tüm bireysel askerler bu araçları etkili biçimde işletebilir duruma gelene kadar, kapsamlı ve yinelenen eğitim programları sürdürülmelidir.