İzmir Torbalı'daki Bilim ve Sanat Merkezi öğrencileri, iki yıllık araştırma geliştirme süreci sonunda tarımsal ilaçlama amacıyla kullanılabilecek özgün bir insansız hava aracı üretti. 'Şubat' adı verilen dron, 3 boyutlu yazıcılarla tasarlanan karbon fiber gövdesi ve öğrencilerin kendi kodladığı kontrol sistemleriyle tamamen yerli teknoloji sayılıyor.

Gençlerin el emeğiyle hazırlanan sistem

Proje danışmanı öğretmen Ali Ulusoy önderliğinde yürütülen çalışmada, motor ve kumanda dışındaki tüm bileşenler öğrenciler tarafından tasarlanıp monte edildi. Su hatlarından elektrik aksamına kadar her ayrıntı gençlerin emeğinin ürünü. Projede yer alan 12 yaşındaki Mehmet Nur, farklı voltajlarda çalışan parçaları tek bir kod diliyle entegre etmek için yoğun bir programlama süreci yönettiğini belirtti.

Hazır çözümlerin ötesine geçti

BİLSEM yönetimi, ticarî dronların hazır yazılımlarla uçtuğunun aksine, bu projede özel bir uçuş kontrolcüsü yapılandırıldığını açıkladı. Ağırlık merkezi ve rüzgar direnci gibi kritik veriler yazılım arayüzüne doğrudan entegre edildi. Bu sayede dron, havada bağımsız şekilde hareket edebilen ve güvenilir bir sistem haline geldi. Öğrenciler, karmaşık mühendislik sorunlarını yerli imkanlar çerçevesinde çözerek pratik bilgi kazandı.

Ne anlama geliyor?

Tarımsal dronlar, büyük arazilerde ilaçlama işlemini hızlı ve verimli hale getiren teknolojiler. Geleneksel yöntemlerle kıyaslandığında, daha az ilaç kullanarak daha geniş alanları kapsayabiliyor, çiftçinin işini kolaylaştırıyor. Dünya genelinde ticari ürünler mevcut olsa da, bu teknolojilerin yerel koşullara uyarlanması ve yerli kaynaklar kullanılarak geliştirilmesi, ülkeler açısından önemli bir yetkinlik.

Türkiye'de tarım, ekonominin ve istihdamın merkezinde yer alıyor. Verimlilik artışı, maliyetlerin düşmesi ve teknoloji kullanımı, çiftçilerin gelir durumunu iyileştiriyor. Öğrencilerin bu tür projelerde yer alması, endüstriyel tasarım ve yazılım geliştirme alanında yerel uzmanlık birikimi yaratıyor. Uzun vadede, ülkenin kendi teknolojisini geliştirme kapasitesi artıyor ve teknoloji ithalatına olan bağımlılık azalabiliyor. Ayrıca gençler, teorik bilgiyi pratik sorunların çözümüne çevirecek mühendislik becerisi kazanıyor.