Laborantlar, kardeş aracı Voyager 2'de başarıyla test ettikleri "büyük patlama" adlı bir enerji tasarrufu yöntemini, 50 yıllık teknolojinin doğal atık ısısından yararlanarak geliştirdiler.
Enerji Kısıtlığı ve Yaratıcı Çözüm
Her iki Voyager aracı da plutonyum-238 radioaktif bozunması ile çalışan çekirdek güç kaynakları tarafından besleniyorlar. Ancak bu izotop 88 yıllık yarı ömrüne doğru yaklaştıkça, her yıl yaklaşık 4 watt güç kaybediliyor. Bu duruma karşılık NASA mühendisleri, 1970'lerin elektronik tasarımının bir özelliğini tersine çevirdiler: aracın içindeki cihazlardan çıkan atık ısı, strateji olarak kullanılabiliyor.
"Büyük patlama" olarak isimlendirilen işlem, iki ısıtıcı ve eski bir sekiz-track kaset cihazını kapatırken, diğer iki ısıtma birimi ile itiş sistemi bileşenini açarak yıllık neredeyse 10 watt tasarrufu sağlıyor. Bu hamle, temel donanımdı soğukta kaybetmeden önemli enerji korumayı mümkün kılıyor.
Tarihi Bir Kilometre Taşına Doğru
Voyager 1'de enerji tasarrufu yapılırsa, bahar ayında kapatılan Düşük Enerjili Yüklü Parçacıklar Deneyi (LECP) tekrar çalıştırılabilir. Bu araç, yıldızlararası uzayın parçacık yoğunluğunu ölçmede kullanılıyor. Aracın halen çalışan iki bilimsel aletinden biri plazma dalgalarını dinlerken, diğeri manyetik alanları ölçüyor ve her ikisi de iyi durumdadır.
Voyager 1, bu kasım ayında Dünya'dan bir ışık günü uzaklığa ulaşırsa tarihi bir kilometre taşına varacaktır. Bu noktadan sonra, aracla iletişim kurmak 24 saattan fazla zaman alacaktır. NASA'nın Voyager proje yöneticilerine göre, 2027'deki 50. yıl dönümüne ulaşmak kesindir; şanslı gidilirse 2030'lara kadar çalışmaya devam edebilir.
Yorumlar (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.